Mensen opleiden betekent mensen helpen groeien.  Dat is een passie van de Heer, maar ook van mij. Het maken van discipelen voor het werk van de bediening heb ik altijd voor ogen gehad. Ik kom oorspronkelijk uit de sportwereld. Daar is het normaal om veel en goed te trainen om wedstrijden te winnen. Daarom was ik verbaasd dat veel oprechte gelovigen vastliepen in hun ontwikkeling. Het lag niet aan hun leerbaarheid. Er was iets anders aan de hand dat ik niet goed begreep… totdat ik iets zag in Jakobus 1:21. Veel mensen waren hongerig naar het Woord. We hadden een sterk onderwijsprogramma, en toch bleef groei uit.

Op een dag zag ik tijdens een les dat mensen niet gewend waren om zelf verkeerde dingen af te leggen. Het was alsof men dacht dat God dat wel zou doen, of dat het vanzelf zou gebeuren. Sommigen probeerden dingen zelfs verborgen te houden uit angst voor God. Toen gingen mijn ogen open. Het afleggen is een eerste stap, zoals vaker in het Nieuwe Testament wordt aangegeven (1 Petrus 2:1-3). Maar mensen doen dit niet automatisch. Ik zag ook dat innerlijke pijn, teleurstelling en verdriet vaak werden vastgehouden. Daardoor kon het Woord weinig doen, omdat er een barrière was ontstaan. Zo begreep ik waarom oprechte gelovigen wel verder wilden komen, maar toch vastliepen. Niet alleen in hun geloofsontwikkeling of levensomstandigheden, maar vooral in zichzelf. Wanneer het moeilijk werd, vielen zij niet terug op het onderwezen Woord, maar op oude gewoonten, gedragingen en patronen.

Het proces dat Jakobus beschrijft is daarom zo belangrijk. Het is een principe, een methode. Als je het proces verandert, verandert ook de uitkomst. In plaats van dat de ziel werd hersteld en gevormd, deed de waarheid van Gods Woord pijn. Het was alsof oude wonden weer open werden gehaald. Dat is precies het probleem. Met open wonden het Woord willen ontvangen — dat wordt beschreven als een zwaard (Hebreeën 4:12, Efeze 6:17) — is geen goede combinatie. De ziel wordt dan niet hersteld. Mensen komen niet in actie, maar blijven passief of apathisch. Ook ontbreekt het aan zelfreflectie (Jakobus 1:21-25).

Dit inzicht zorgde voor een andere benadering in ons opleidingsprogramma. Het doel werd niet alleen geestelijke groei, maar ook dat deze waarheden in de ziel gingen werken. Het resultaat was dat mensen, soms voor het eerst in vele jaren, emotioneel en mentaal herstel ervaarden. Veel mensen beseffen niet dat zij zichzelf — vaak vanuit overleving — in een gevangenis hebben gezet door te zeggen: “Ik zal nooit meer…”. In de sportwereld is het normaal om verkeerde technieken af te leren en goede aan te leren. Dat af- en aanleerproces zorgt ervoor dat iemand beter kan presteren. Laten we dit ook toepassen binnen het christendom. Ik ben dankbaar dat Afke hierin uitstapt en velen kan helpen in dit soms moeilijke, maar onmisbare innerlijke proces.